เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ลุงหวงเล่าอะไรให้ฟังบ้างล่ะ” เจียงฉีชิงถามก่อน
“ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่บอกว่าหลานสาวจู่ๆ ก็มาหา น้องสาวกับน้องเขยหย่ากันแล้วไม่มีใครอยากเลี้ยงเด็กคนนี้ เลยส่งมาให้แกโดยตรง แล้วช่วงบ่ายพี่ก็พาไปซื้อเสื้อผ้า” หลิวหลานตอบ
เจียงฉีไม่คิดว่าหวงฟู่กุ้ยจะเล่าคลุมเครือขนาดนี้ จึงถอนหายใจแล้วช่วยเสริม “พวกเธอรู้ใช่ไหมว่าเดิมทีหวังชิงเหออยู่บ้านนอก?”
ทั้งสามคนพยักหน้า
“เด็กคนนี้กตัญญูมาก ตั้งแต่เล็กก็ช่วยย่าทำงาน ย่าก็ประหยัด ส่วนตัวเด็กเองก็ร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก ต้องฉีดยากินยาตลอด ที่บ้านก็ไม่มีเงิน ทั้งปีแทบไม่ได้แตะเนื้อสักสองมื้อ ขาดสารอาหาร อายุสิบห้าแล้วแต่ตัวเท่าเด็กอายุสิบสอง” เจียงฉีจงใจบอกลดอายุของหวังเอ้อร์ยาลงไปหนึ่งปี เพื่อจะได้ไม่ไปตรงกับอายุของหวังเอ้อร์ยาในบทจนเกิดความสงสัยโดยไม่จำเป็น
“น่าสงสารจังเลย” เจียงหว่านหว่านเบิกตากว้าง “แล้วตอนนี้เธอจะทำยังไงล่ะคะ”
“ลุงหวงตั้งใจจะให้เธอเรียนคอร์สออนไลน์อยู่ที่บ้านไปสักพัก ดูว่าพอจะมีความหวังสอบเข้ามัธยมปลายได้ไหม” เจียงฉีกล่าว