เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภายในห้องค่อนข้างมืด หน้าต่างปิดสนิทรูดม่านมิดชิด ไฟเปลี่ยนสีถูกหรี่ลงจนสลัวที่สุด แสงสีเหลืองหม่นทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างดูเก่าซอมซ่อไปหมด
เก้าอี้โรงหนังหกตัววางเรียงแถวละสามตัวอยู่ด้านในสุด บนจอภาพเป็นสีขาวโพลน มีคลื่นซ่ากะพริบขึ้นมาเป็นวินาทีอยู่เป็นระยะ ม่านสีแดงผืนหนาหนักแขวนไว้สองข้างจอ ปล่อยชายทิ้งตัวลงมาอย่างหลวมๆ มองมุมไหนก็ให้ความรู้สึกเหมือนโรงหนังเก่ารกร้างไม่มีผิด
เจี่ยงฮุ่ยเหวินที่เดินรั้งท้ายถึงกับก้าวขาไม่ค่อยมั่นคง เธอพึมพำเสียงแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน "นี่มันบทสายอารมณ์จริงๆ เหรอ ทำไมฉันรู้สึกเหมือนบทสยองขวัญเลยล่ะ"
คนที่รู้สึกแบบนี้ไม่ได้มีแค่เจี่ยงฮุ่ยเหวิน แม้แต่เจียงฉีก็เริ่มสงสัยแล้วว่านี่เป็นบทสายอารมณ์แท้ๆ หรือมีเครื่องหมายคำถามพ่วงท้ายกันแน่
ฉากที่หลิวหลานจัดขึ้นมานี้มันชวนหลอนอยู่ไม่น้อยจริงๆ