เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ประตูแง้มออกเป็นช่องแคบๆ
เจียงฉีกับหลิวหลานนั่งยองๆ หลบมุมอยู่ตรงจุดอับสายตา มองเห็นสาวๆ ทั้งหกคนข้างในได้ถนัดตา แต่ละคนนอนแผ่หลาอยู่บนเก้าอี้ราวกับแมวอ้วนขนยาวหกตัวที่กินอิ่มหนำสำราญจนนอนหงายพุงผึ่งแดด สี่คนยังกอดชามไว้ ส่วนอีกสองคนถือตะเกียบค้าง บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสุขสงบ สบายใจจนโยนเรื่องงานทิ้งไปเสียสนิท
หลิวหลานเอามือเท้าคาง ความเป็นมืออาชีพและสัญชาตญาณเอาชีวิตรอดทำให้เธอหักห้ามใจไม่หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายภาพนี้ ได้แต่ขยับปากส่งเสียงจึ๊กจั๊กด้วยความทึ่ง
“เจียงฉี นายว่าบะหมี่ของลุงหวงถ้าได้กินตอนเล่นบทนี้นี่มันจะอร่อยขึ้นเป็นพิเศษหรือเปล่า ฉันว่าเมื่อคืนตอนที่ฉันกินก็ไม่ได้ฟินขนาดนี้นะ ทั้งที่เมื่อคืนฉันฟาดไปตั้งสามชามแน่ะ”
เจียงฉีคิดว่ามีเหตุผล “ตอนเล่นบทคงมีบัฟช่วยเพิ่มความอร่อยละมั้ง”
หลิวหลานส่งเสียงพึมพำอย่างโหยหา “อยากเล่นบทนี้สักรอบจังน้า เล่นเสร็จแล้วได้กินบะหมี่เนี่ย คงจะฟินสุดๆ ไปเลย”