เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลิวหลานปากบอกว่ายังกินได้อีกชาม แต่เอาเข้าจริงกลับเบิ้ลไปอีกถึงสองชาม
พอบะหมี่ผักสามชามลงไปนอนอยู่ในท้อง หลิวหลานก็ยอมสยบให้รสมือของหวงฟู่กุ้ยอย่างราบคาบ
“เอิ๊ก… สุดยอดไปเลย บะหมี่นี่มัน… เอิ๊ก… เด็ดจริงๆ ว้าว มาเล่นเกมไขคดีแล้วยังได้กินบะหมี่แบบนี้ ถ้าฉันเป็นลูกค้านะ เพื่อบะหมี่ชามนี้ ฉันยอมมาเล่นบทนี้ทุกวันเลย” พอซัดบะหมี่ผักสามชามกับไข่ออนเซ็นสามฟองเข้าไป หลิวหลานก็นอนแผ่หลาอยู่ตรงเคาน์เตอร์ต้อนรับเหมือนผักกาดโดนน้ำค้างแข็ง ทั้งแขนขาทั้งสมองไม่อยากขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
“อย่าเพ้อเจ้อเลย บทเอกสิทธิ์ตั้งราคาไว้ตั้งร้อยสามสิบแปดหยวน จะมีสักกี่คนที่ยอมจ่ายร้อยสามสิบแปดเพื่อบะหมี่ผักชามเดียว” เจียงฉีสาดน้ำเย็นดับฝันหลิวหลานทันควัน
“ร้อยสามสิบแปดอะไรกัน กินบะหมี่ชามเดียวจะไปคิดเงินทำไม แม่หนูหลิว ถ้าชอบนะ เดี๋ยวลุงหวงจะทำให้กินทุกวันเลย ลูกชายกับหลานชายฉันก็ชอบกินบะหมี่ที่ฉันทำทั้งนั้นแหละ” หวงฟู่กุ้ยเอ่ยอย่างกระตือรือร้น