เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
‘ตอนอายุ 21 ปี คุณปิดฉากชีวิตมหาวิทยาลัยอันไร้แก่นสารลง
เมื่อไร้พ่อแม่คอยควบคุม คุณจึงปล่อยเนื้อปล่อยตัวเต็มที่ เริ่มมัวเมาในสุรา จมปลักกับอบายมุข วันๆ แทบจะหมดไปกับความมึนเมาด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ เหล้าทำให้ประสาทของคุณชาด้าน ซ้ำยังทำให้สมองอันปราดเปรื่องเฉื่อยชาลง คุณใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยผ่านไปวันๆ ราวกับคนนอก
ตลอดสี่ปีนี้ คุณไม่เคยติดต่อกับพ่อแม่อีกเลย พวกเขาหายไปจากชีวิตคุณอย่างสิ้นเชิง ถึงกระนั้น ก่อนวันพิธีจบการศึกษา คุณก็ยังคงส่งบัตรเชิญไปให้พ่อแม่มาร่วมงาน ไม่ใช่เพราะอยากให้พวกเขามาอยู่ร่วมในห้วงเวลาสำคัญของชีวิต แต่เป็นเพียงการทำตามมารยาทเท่านั้น
เป็นไปตามคาด พวกเขาเองก็คงไม่อยากข้องเกี่ยวกับคุณเช่นกัน บัตรเชิญของคุณเงียบหายไปอย่างไร้คำตอบ และในวันรับปริญญานั้น มีเพียงเพื่อนร่วมชั้นกับญาติสนิทมิตรสหายของคนอื่นที่ส่งเสียงปรบมือให้ โดยไม่มีพวกเขาเลยแม้แต่เงา
คุณไม่นึกอาลัยอาวรณ์ชีวิตมหาวิทยาลัยแม้แต่น้อย หากจะบอกว่ามีความทรงจำดีๆ อะไรหลงเหลืออยู่บ้าง ก็คงมีแค่ความสุขชั่วแล่นที่เหล้ามอบให้เท่านั้น
ทว่าตอนนี้ความสุขนั้นก็ไม่มีอยู่อีกต่อไป—คุณเลิกเหล้าแล้ว