บทที่ 67: ออกเดินทางไปไฉ่อวิ๋นด้วยกัน

บทที่ 67: ออกเดินทางไปไฉ่อวิ๋นด้วยกัน

บ่ายวันแรกของวันหยุดวันชาติ สนามบินเจียงเฉิง

เด็กหนุ่มสาวห้าคนสวมเสื้อผ้าลำลอง แต่กลับสะพายกระเป๋านักเรียนและลากกระเป๋าเดินทาง กำลังกลายเป็นทิวทัศน์สุดแปลกตาในโถงผู้โดยสารขาออก

พวกเขาโดดเด่นสะดุดตามากเกินไป

กลิ่นอายของวัยเยาว์ราวกับฝุ่นผงที่เปล่งประกายอยู่ใต้แสงแดด ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ

หวังฮ่าวกับซุนเจีย สองคนที่เกิดมาเป็นสายเข้าสังคมโดยธรรมชาติ บรรลุพันธมิตรเชิงยุทธศาสตร์กันได้ภายในนาทีแรกที่พบหน้า

ทั้งคู่เอาหัวเบียดกัน ก้มหน้าก้มตาระดมความเห็นใส่คู่มือของกินอร่อยในมณฑลไฉ่อวิ๋นอย่างบ้าคลั่ง แถมยังส่งเสียงอุทานประสานกันเป็นระยะ ๆ ว่า “โห อันนี้ต้องกินให้ได้!” กับ “อันนี้ดูน่าอร่อยชะมัด!”

เสิ่นซิงหร่านนั่งเงียบ ๆ อยู่บนเก้าอี้มุมหนึ่ง มือประคองหนังสือภาษาอังกฤษฉบับต้นฉบับเล่มหนา บุคลิกเย็นชาราวกับจันทรา ราวกับความอึกทึกโดยรอบไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเธอเลยแม้แต่น้อย เธอสร้างโลกอันเงียบสงบขึ้นมาเป็นของตัวเอง

ไม่ไกลออกไป ลู่เสียนสวมหูฟังสีขาวบริสุทธิ์ เอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน หลับตาพักผ่อน

ทุกเซลล์ในร่างกายของเธอดูเหมือนกำลังประกาศต่อโลกภายนอกอย่างชัดเจนว่า “คนแปลกหน้าอย่าเข้าใกล้”