บทที่ 60: ไป สอนฉัน!

บทที่ 60: ไป สอนฉัน!

เด็กหนุ่มที่อยู่ห้องเดียวกับลู่เสียนพ่ายแพ้อย่างรวดเร็วภายใต้ถ้อยคำราชการเย็นชาของคุณครูจาง

เขาถอนหายใจ ส่ายหน้า แล้วกระซิบกับลู่เสียนว่า “ช่างเถอะ คุยเหตุผลกับพวกเขาไปก็ไม่รู้เรื่องหรอก ฉันเปลี่ยนการแสดงก็ได้มั้ง”

พูดจบ เขาก็ถือใบสมัครของตัวเองจากไปอย่างห่อเหี่ยว ทิ้งสถานที่แห่งความวุ่นวายนี้ไว้เบื้องหลัง

ความจอแจหลังเวทียังคงดำเนินต่อไป นักเรียนในชุดการแสดงหลากหลายรูปแบบเดินขวักไขว่ไปมา เสียงพูดคุยโหวกเหวกผสมปนเปกับเสียงดนตรีจากเวทีที่อยู่ไกลออกไป ไม่มีใครสังเกตเห็นเรื่องขุ่นข้องเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นตรงมุมนี้

แต่ลู่เสียนยังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่ได้ขยับไปไหน

เธอกอดกีตาร์โฟล์กไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาวเพราะออกแรงมากเกินไป

เธอไม่ได้อยากเอาชนะใคร และก็ไม่ได้คิดจะฉวยโอกาสสร้างชื่อในงานเลี้ยงต้อนรับนักเรียนใหม่อะไรนี่ด้วย เพียงแต่ในอกของเธอมีลมหายใจอัดแน่นอยู่ก้อนหนึ่ง เป็นความอึดอัดที่กลืนไม่ลงและคายไม่ออก

เมื่อเห็นว่าเหลือลู่เสียนอยู่เพียงคนเดียว คุณครูจางก็เหมือนจะคร้านเกินกว่าจะเสียเวลาพูดให้มากความ เธอยกแว่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนยื่นคำขาดด้วยน้ำเสียงราวกับกำลังมอบเศษความเมตตาให้

“ถ้าเธออยากขึ้นเวทีจริง ๆ ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีทาง” คุณครูจางใช้ปากกาเคาะแฟ้มเอกสารในมือ “การซ้อมยังเหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงก่อนจะจบ เธอจะเปลี่ยนเพลงแล้วขึ้นแสดงก็ได้ ฉันยังพอรอเธอได้อยู่ หรือไม่ก็ยกเลิกไปซะ”