บทที่ 43: อย่างน้อยตอนนี้ก็เป็นหนังสือแล้ว

บทที่ 43: อย่างน้อยตอนนี้ก็เป็นหนังสือแล้ว

มุมปากของสวี่เฉินกระตุกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

บนปกสมุดมีภาพกระต่ายการ์ตูนกำลังกอดแครอตอยู่

ดวงตากลมโตเป็นพิเศษ เปล่งประกายใสซื่อบริสุทธิ์

ดูท่าแสงจันทร์ขาวในใจของเสิ่นซิงหร่านคงมอบให้กับนิยายไปหมดแล้ว แม้แต่สมุดจดก็ยังอัดความน่ารักมาแบบเต็มหลอด

แต่ตอนที่เธอหยิบนิยายประธานบริษัทสายเผด็จการเล่มนั้นออกมาครั้งแรก แรงกระแทกทางจิตใจที่มอบให้สวี่เฉินจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่จางหาย

นั่นมันมหกรรมรวมพฤติกรรมประหลาดที่เอาความเลี่ยน การจีบแบบชวนอึดอัด และตรรกะพังๆ มายำรวมกันจนกลายเป็นสัตว์ประหลาดแห่งวงการนิยายชัดๆ

ถึงช่วงที่ผ่านมา ทั้งสองคนจะคอยส่งกระดาษคุยแลกเปลี่ยนทิศทางของเนื้อเรื่องกันเป็นระยะๆ

ความอึดอัดนั้นก็น้อยกว่าครั้งก่อนมากแล้ว

แต่พอสวี่เฉินมองกระต่ายสีชมพูตรงหน้า เขาก็ยังรู้สึกหนังศีรษะชาวาบ ราวกับมีฝูงมดนับไม่ถ้วนกำลังจัดพิธีสวนสนามอยู่บนนั้น