เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 592 ห้วงอับจน
สหายเก่าแก่ที่คบหากันมาสิบกว่าปีนั่งสนทนากันอย่างออกรสในโรงเตี๊ยม เรื่องเล่าของกวีพเนจรก็ชวนให้ใจล่องลอย ผู้คนไม่น้อยแทบอยากแปลงกายเป็นพระเอก แล้วไปผดุงความยุติธรรมในเมืองที่ตกสู่ห้วงลึก
ที่จริงผู้ประกอบอาชีพในโรงเตี๊ยมมีไม่มาก ต่อให้มีก็ส่วนใหญ่เป็นนักผจญภัยขั้นต้นหรือขั้นกลาง ไม่ก็ทหารรับจ้างที่ไม่ค่อยเป็นทางการนัก แต่ใครบ้างจะไม่มีความคิดเพ้อฝันแบบวัยรุ่นอยู่ในใจ
ปัง!
ประตูใหญ่ถูกผลักเปิด
สายฝนที่เทกระหน่ำด้านนอกถูกลมกรรโชกพัดเข้ามาในร้าน
ขณะที่มีคนกำลังมองผู้มาเยือนด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์
ก็เห็นเด็กหญิงตัวน้อยน่ารักคุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา เธอเช็ดน้ำตาไม่หยุดพลางพูดว่า “ขอร้องพวกท่าน ช่วยครอบครัวของหนูด้วย หนูกลับบ้านหลังไปซื้อผักก็เห็นพ่อแม่ถูกปีศาจจับตัวไป ขอร้องล่ะ...”
ชายร่างกำยำมีแผลเป็นบนใบหน้าคนหนึ่งก้าวออกมา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกวีพเนจรเพิ่งพูดพล่ามจนมอบบัฟให้เขาหรือเปล่า ตอนนี้เขาจึงกล่าวอย่างเปี่ยมคุณธรรมว่า “หนูน้อย ค่อย ๆ เล่า หรือพาพวกเราไปดูที่บ้านก็ได้ อย่างน้อยเราต้องรู้สถานการณ์ก่อนนะ”