เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 515 มนุษย์ปลายยุคที่สาม
เรือรบระดับตำนานที่ยาวกว่าสามร้อยเมตรลำนี้ ทำให้วิลเลียมรู้สึกประหลาดใจแกมยินดีอยู่บ้าง
เขาขี่เสี่ยวเฮยร่อนลงบนหาดน้ำตื้นข้างๆ บอกให้มันอยู่นิ่งๆ อย่าวิ่งเพ่นพ่าน ส่วนตัวเองก็บินขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือ พอสองเท้าเหยียบลงไป กลับไม่มีเสียงเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้นเลย แถมยังรู้สึกนุ่มๆ หยุ่นๆ เสียด้วยซ้ำ
เพราะต่อให้เป็นเรือรบระดับตำนาน ถ้าไม่มีคนคอยซ่อมแซมทำความสะอาด แถมยังแช่อยู่ในน้ำทะเลไปครึ่งลำ นานวันเข้าก็ต้องมีตะไคร่น้ำขึ้นเต็มไปหมดแน่นอน
ตอนนี้เรือลำนี้เลยดูเหมือนสัตว์ประหลาดสีเขียวตัวยักษ์ที่เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ
แต่วิลเลียมก็ยังอยากลองดูว่า ตัวเองจะหาของดีๆ จากเรือรบลำนี้ได้บ้างไหม
เขาเดินเข้าไปในห้องกัปตันก่อนเป็นอันดับแรก พอมองเห็นร่องรอยภาพวาดที่เคยแขวนอยู่บนผนังลางๆ พอกวาดตาดูที่โต๊ะ ก็เหมือนเคยมีจดหมายลายมืออะไรสักอย่างวางอยู่ แต่ก็ผุพังจนไม่เหลือชิ้นดีไปตั้งนานแล้ว
“แบบนี้ก็แย่สิ อย่าบอกนะว่าไม่เหลือร่องรอยอะไรไว้เลย?” วิลเลียมกระทืบเท้าลงบนดาดฟ้าเรืออย่างแรงอีกครั้ง
โครม!
ดาดฟ้าเรือถูกเหยียบจนทะลุเป็นรู