เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 512 ร่องรอยอารยธรรมเทพสมุทร
ฤดูใบไม้ผลิผ่านไป ฤดูร้อนก็มาเยือน
เข้าสู่หน้าร้อนที่อากาศอบอ้าว ผู้คนต่างพากันแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่บางเบา
เหล่าสาวๆ ทหารยามแห่งเมืองรุ่งอรุณต่างอวดเรียวขาที่ดูเย้ายวนใจเป็นอย่างมาก
ส่วนบรรดาชาวเมือง ผู้เล่นหน้าใหม่ รวมถึงพ่อค้าที่เดินทางมาจากแดนไกล ก็ทำให้เมืองนี้ดูเต็มไปด้วยชีวิตชีวา
ถึงแม้เมืองรุ่งอรุณจะสร้างอยู่บนหน้าผาสูงชัน ซึ่งไม่ค่อยสะดวกสำหรับคนทั่วไปในการเดินทาง แต่ผู้คนที่เข้าออกผ่านประตูมิติกลับมีให้เห็นอยู่ไม่ขาดสาย แค่รายได้จากส่วนนี้ก็ถือว่ามหาศาลแล้ว
ในจังหวะที่ประตูมิติแห่งหนึ่งส่องแสงสว่างวาบขึ้น
ทหารยามรีบทำความเคารพก่อน ส่วนผู้เล่นและคนอื่นๆ ต่างก็ก้มหัวลงแล้วเอ่ยขึ้นพร้อมกันว่า “คารวะท่านเจ้าเมืองรุ่งอรุณ คารวะท่านลอร์ด”
“พวกเจ้าทำหน้าที่ต่อเถอะ อย่าให้เพราะข้าคนเดียวทำให้การทำงานของประตูมิติต้องหยุดชะงัก” วิลเลียมโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ เวลาคือเงินเป็นทอง จะให้เสียเปล่าไม่ได้เด็ดขาด
ตอนที่เขาเดินจากไป ยังพึมพำกับตัวเองว่า “จะสร้างประตูมิติไว้ที่บ้านสักแห่งดีไหม จะได้ไม่ต้องทำให้คนอื่นต้องเสียเวลาเดินทาง...”