เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 455 ยักษ์ร้อยตาที่อยู่ไม่ถึงตอน
ทั้งสี่คนเร่งเดินทางกันอย่างรวดเร็ว วิลเลียมไม่ได้ขี่มังกร เหตุผลสำคัญก็คือกลัวจะไปสะดุดตามังกรตัวอื่นเข้า
เพราะมังกรส่วนใหญ่ชอบอยู่สันโดษ สัตว์อสูรตัวอื่นหรือมนุษย์เดินผ่านถิ่นพวกมันก็ไม่เท่าไหร่
แต่ถ้ามีมังกรอีกตัวเฉียดผ่านไป ดีไม่ดีอาจจุดชนวนสงครามขึ้นมาได้
ที่สำคัญกว่านั้นคือ ตำแหน่งของพวกมังกรบนแผนที่เบียดกันแน่นขนัด แค่หลักพันก็มีแล้ว ไม่แน่อาจมีถึงหลายพันตัวด้วยซ้ำ
ผีเท่านั้นแหละที่รู้ว่าในป่าสัตว์อสูรนี้ซ่อนมังกรไว้กี่ตัวกันแน่
“คงไม่ใช่ว่าหุบเขามังกรจะอยู่ในป่าสัตว์อสูรหรอกนะ?” วิลเลียมเคยคิดแบบนี้ ซึ่งเอาจริงก็ไม่แน่เหมือนกัน
หุบเขามังกรน่าจะเป็นมิติแยกต่างหาก เป็นนิเบลุงเงินของเผ่ามังกร ถ้าทางเข้าหุบเขามังกรอยู่ตรงนี้จริง แถบรอบนอกก็คงมีมังกรอยู่ไม่น้อยเลย
เมื่อเวลาค่อยๆ ผ่านไป
เมื่อเวลาผ่านไป ทิวทัศน์ตรงหน้าของทุกคนก็เปิดโล่งขึ้น ต้นไม้สูงใหญ่รอบๆ มีอยู่ไม่มาก เพราะรังของยักษ์ร้อยตาอยู่ข้างหน้า ใกล้ๆ ยังมีทะเลสาบเล็กๆ แสนงดงาม ผืนน้ำสีฟ้าราวกับพระจันทร์ดวงเล็กที่ประดับอยู่กลางทะเลป่าสีเขียวขจี