เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 347 คำสาปของราชา
พวกวิลเลียมพากันถอยออกจากโบสถ์
และในตอนนั้นเอง
เงาดำสายหนึ่งก็แวบผ่านไป
ร่างของฉางหลีจิ่วเกอถูกฉุดกระชากไปในพริบตา พอกลุ่มของวิลเลียมวิ่งตามไป ก็เห็นเพียงเขาแผดเสียงกรีดร้องแล้วกลายเป็นแสงสีขาววาบไป
ดับอนาถ
ส่วนฉางหลีจิ่วเกอในสภาพวิญญาณ พอเห็นพวกวิลเลียมตามมาถึงแล้ว ก็รีบคืนชีพตรงจุดเดิมทันที แล้วอธิบายอย่างขวัญหนีดีฝ่อว่า “เร็วมาก สัตว์ประหลาดตัวนั้นโหดชะมัด กรงเล็บเดียวก็ควักทะลุหน้าอกผมแล้ว ผมยังไม่ทันมองให้ชัดเลยว่ามันคือตัวอะไรก็ตายซะก่อน”
วิลเลียมกับแลนสล็อตสบตากัน แล้วโพล่งออกมาพร้อมกัน “อสูรราตรี”
ล็อตเนอร์ก็ช่วยอธิบายเช่นกันว่า “ทุกคนระวังตัวด้วย อสูรราตรีเคลื่อนไหวเร็วมาก ทั้งความเร็ว พลังโจมตี และพลังป้องกันตอนกลางคืนจะบ้าคลั่งผิดมนุษย์มนา มันชอบกินหัวใจกับปอดของคน อย่าแตกกลุ่มกันเด็ดขาด”
“กินหัวใจกับปอดคน มิน่าล่ะถึงได้ตะปบเข้าที่หน้าอกผมเต็มๆ แต่พวกมันกินแสงสีขาวได้ด้วยเหรอ” ฉางหลีจิ่วเกอเบะปาก ผู้เล่นไม่มีทางทิ้งศพไว้อยู่แล้ว ไม่ว่าจะเสียแขนหรือขาไปแค่ไหน สุดท้ายก็กลายเป็นแสงสีขาวไปหมด