เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 322 นึกไม่ถึงเลยว่าม็อกซิสจะเป็นคนแบบนี้!
วิลเลียมผลักประตูเดินเข้าไป
ม็อกซิสนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ของเจ้าของร้าน มีแมวดำหมอบอยู่ข้างๆ เขามองเหม่อไปทางประตู แต่สายตาไม่ได้จับอยู่ที่วิลเลียม ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
เจ้าชายหนุ่มหยิบเก้าอี้ตัวหนึ่งมาวางหน้าโต๊ะแล้วนั่งลง ก่อนจะใช้มือแกว่งไปมาตรงหน้าอีกฝ่าย
ม็อกซิสเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วยิ้มที่ปากแต่ไม่ยิ้มที่ตา “ทำไม วันนี้มีเวลาว่างมาที่นี่หรือไง?”
“หืม?” วิลเลียมออกเสียง ‘หืม’ โทนต่ำ เขาเริ่มรู้สึกว่าคำพูดของผู้กำกับม็อกซ์คนนี้มันแปลกๆ นะ ทำไมฟังดูเหมือนกำลังอ้อนเขาล่ะ?
แต่เขาก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจอะไรมากนัก เขาชี้ไปที่ผนังรอบๆ แล้วถามด้วยสีหน้าสงสัยว่า “เป็นไง ไม่เปิดร้านทำนายดวงแล้วเหรอ แล้วนายจะเอาอะไรกิน? ตอนแรกที่ตกลงกันไว้ บอกว่าจะอยู่รอตายเป็นเพื่อนฉันในดินแดนของเจ้าเมืองคนนี้ไม่ใช่เหรอ ถ้าเมืองฉันยังไม่พังน่ะ”
ม็อกซิสกะพริบตา สีหน้าเรียบเฉยเหมือนเดิม แต่ไม่รู้ว่าในใจกำลังคิดถึงเรื่องอะไรอยู่ เขาแค่นเสียงเบาๆ “ไม่สนุกแล้ว ฉันกะว่าจะออกไปเดินเล่นข้างนอกสักพัก”
“ไปไหนล่ะ ฉันไปด้วย” วิลเลียมยักไหล่ทำท่าไม่ยี่หระ
“ธุระสำคัญน่ะ” ผู้กำกับม็อกซ์ส่ายหัว