เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 254 เจ้าแห่งแสงอรุณ
แวมไพร์ทนมองหน้าพวกนักล่าปีศาจตรงหน้าไม่ไหวแล้ว ต่อให้คิดจะทรมานเขาจนเละ ก็ช่วยดูหน่อยได้ไหมว่าเขาเป็นเผ่าอะไร?
ข้าเป็นแวมไพร์นะเว้ย?
คิดว่าเขี้ยวสองซี่ในปากข้ามีไว้ประดับหรือไง?
วิลเลียมเห็นมันไม่ยอมพูด ก็ตบเข้าไปอีกฉาด ซวยแท้ๆ เขี้ยวซี่หนึ่งดันหักกระเด็นออกมา...
แวมไพร์โดนตบจนหน้าบวมเป่ง เขารีบโบกมือเป็นพัลวัน “ข้ายอมพูดแล้ว! พวกเจ้าอยากรู้ใช่ไหมว่าใครฆ่าล้างปราสาทนี้ แล้วต้นสายปลายเหตุเป็นยังไง?”
“ก็เออสิ!” ไทรันโนแค่นหัวเราะ พลางขยับเข็มเหล็กเล่มนั้นไปทีหนึ่ง
แวมไพร์สูดปาก รูทวารปวดร้าวเกินจะบรรยายจนตาแทบถลน ไม่กล้าปากดีอีกต่อไป ในใจนึกหวาดกลัวพวกวิลเลียมจับขั้วหัวใจ
เพราะไอ้พวกบ้านี่ต่างจากนักล่าปีศาจทั่วไปลิบลับ ไม่มีความเกรงกลัวพวกมันเลยสักนิด
ไม่ว่าเขาจะแปลงร่างเป็นค้างคาว หรือมีร่างกายอมตะสุดเว่อร์แบบนี้ ก็ไม่ทำให้คนพวกนี้สะทกสะท้านเลยสักนิด