เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 252 อย่าปอดแหก ลุยลูกเดียว!
ที่เถ้าแก่วัยกลางคนยอมเตือน ก็เพราะเห็นแก่เหรียญทองเหรียญนั้นล้วนๆ
แต่ตอนที่เขาหันไปปิดประตูอีกรอบ ก็ไม่รู้ว่าเห็นอะไรเข้า พอหันหลังพิงประตูใหญ่ สีหน้าก็ซีดเผือดเหมือนแวมไพร์ ตัวห่อเหี่ยวลงทั้งคน ปากยังพึมพำไม่หยุดว่า “พวกเขามาแล้ว...”
“พวกเขามาแล้ว”
หรานจิ้นเหลือบมองวิลเลียม แล้วขยับไปที่หน้าต่าง แง้มช่องมองออกไปข้างนอก พอผ่านไปพักใหญ่ เขาก็หันกลับมาส่ายหน้า บอกเป็นนัยว่าไม่เห็นอะไรเลย หรือพูดอีกอย่างคือ พวกเขาทั้งหกคนไม่ได้สัมผัสถึงอันตรายจริงๆ สักนิด
วิลเลียมเลิกคิ้ว เขาเดินขึ้นชั้นบนพลางพูดว่า “นอนให้สบายเถอะ พวกเราเป็นผู้ล่า ไม่ใช่พวกเขาเสียหน่อย”
คนอื่นๆ พยักหน้า
ต่างพากันขึ้นไปนอนบนห้อง
ตอนนี้ดินแดนเป็นกลางแห่งนี้มีแต่เรื่องแปลกพิลึกไปหมดทุกหนทุกแห่ง