กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 224 จะไป หรือไม่ไป!
เมืองรุ่งอรุณทั้งเมืองจมอยู่ในความโศกเศร้า
ต่อให้เมฆดำบนหัวจะสลายไป และมีดวงอาทิตย์เจิดจ้าแขวนอยู่บนท้องฟ้า แต่ชาวเมืองก็ยังรู้สึกเหมือนมีม่านสีดำมัวๆ บดบังสายตาอยู่...
ผู้มีอาชีพเสียชีวิตไปเกือบ 6 หมื่นคน
ครึ่งหนึ่งในนั้นไม่มีครอบครัว
แต่แล้วอีกครึ่งที่เหลือล่ะ?
ความดีใจที่เคยชนะศึกหายวับไปในเวลาอันสั้น สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงความเศร้าโศกไร้ที่สิ้นสุด เป็นความทรงจำอันเจ็บปวดที่ต่อให้เวลาผ่านไปนานแค่ไหนก็ยากจะเยียวยา
ภายในเมืองรุ่งอรุณ
ทิวทัศน์ที่เคยสวยงามราวกับภาพวาดหายไปหมดแล้ว เต็มไปด้วยบ้านเรือนที่พังทลาย โคมไฟเวทมนตร์ที่เคยตั้งเรียงรายตกเกลื่อนกลาดไปทั่ว พื้นผิวน้ำที่เคยใสสะอาดของแม่น้ำสายรุ้งก็หม่นหมองลง
ในเวลาเดียวกัน