เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 204 การรุกรานของความมืดที่ต้องเอาชีวิตเข้าแลก
อากาศแจ่มใส แดดส่องสว่างสดใส
วิลเลียมเอนตัวนอนอยู่บนเก้าอี้ชายหาด เก้าอี้ข้างๆ วางลูกมะพร้าวไว้สองลูก เสียบหลอดที่ทำจากต้นไม้สีเขียว ของที่ดูเรียบง่ายแต่ใช้งานได้ดีแบบนี้ กลับถูกออดอมบ่นว่าเปลืองสมองและค่าแรงทำเปล่าๆ
ท่านเจ้าชายเองก็ขี้เกียจจะไปต่อปากต่อคำกับคนแคระร่างเล็กที่ไม่รู้จักหาความสุข วันๆ รู้จักแต่ทำงานหัวหมุน
แต่ออดอมก็คงอยากบอกเหมือนกันว่า ท่านไม่เข้าใจความสุขของการเป็นขุนนาง ข้าเป็นรองเจ้าเมืองสนุกจะตายไป
ส่วนตอนนี้วิลเลียมแค่อยากนอนอาบแดด นั่งมองทะเลสีคราม และมองพายุสายฟ้าที่เชื่อมฟ้าจรดดินอยู่ไกลออกไป!
เพราะเขาตัดสินใจแล้วว่า หลังจากนี้จะหยุดพักผ่อนสัปดาห์ละสองวัน
ถึงจะเป็นเจ้าเมือง ถึงทุกอย่างจะทำไปเพื่อตัวเองและนครรุ่งอรุณ แต่เขาก็ไม่อยากทำงานงกๆ ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงหรอก
ในฐานะผู้ข้ามภพชั้นยอด
ตลอดเวลาเกือบสองปีที่ผ่านมา เขาแทบจะดิ้นรนเก่งขึ้นเพราะกลัวตายมาตลอด ทว่าพอถึงเวลาที่การรุกรานของความมืดใกล้เข้ามาจริงๆ ตอนนี้กลับเริ่มทำตัวขี้เกียจขึ้นมาเสียอย่างนั้น