เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 121 ลูกเล่นแพรวพราว
วิลเลียมเดิมทีคิดว่าพวกผู้เล่นพอรับเควสต์เสร็จแล้วก็จะไปใช้แรงงานกันดีๆ
แต่สุดท้ายเขาก็ยังประเมินความอยากรู้อยากเห็นของพวกผู้เล่นต่ำไปอยู่ดี
ผู้เล่นมือใหม่กลุ่มหนึ่งไม่สนใจเลยสักนิดว่าเขาเป็นถึงเจ้าเมือง พากันเดินอาด ๆ ขึ้นไปบนแท่นสูงอย่างไม่เกรงกลัว แถมยังดูเหมือนอยากลองยื่นมือไปลูบคลำเขาด้วย
ยังดีที่ศักดิ์ศรีของท่านลอร์ดไม่อาจล่วงเกินได้ ไม่ทันที่วิลเลียมจะได้พูดอะไร องครักษ์สองคนก็ทำหน้าเย็นชาเตรียมจะชักดาบออกมาแล้ว
“จึ๊ ๆ ต้องยอมรับเลยนะว่าความหล่อของท่านลอร์ดเนี่ยสูสีกับฉันเลยว่ะ” ผู้เล่นคนหนึ่งมองสำรวจวิลเลียมแล้วก็อดบ่นออกมาไม่ได้
“เพื่อน กลับบ้านไปส่องกระจกหน่อยดีไหม หน้าเอ็งเนี่ย ถ้าไม่ได้ปรับให้ขี้เหร่ลงยี่สิบเปอร์เซ็นต์ละก็ แคปซูลเกมของเอ็งชาตินี้คงมีแต่กลิ่นคาวแล้วมั้ง”