กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
⬢⬢⬢
ตอนที่ 122 เขาพลันเข้าใจความรู้สึกในใจตน
เมื่อฮ่องเต้เสด็จจากไป อวิ๋นเจิงก็แค่นเสียงฮึใส่องค์ชายสี่ พร้อมกับกลอกตาใส่เขาหนึ่งวงใหญ่
องค์ชายสี่โกรธจนตัวสั่นเทา “คนพาลได้ดี!”
เขาถูกอวิ๋นเจิงหลอกจนยับเยิน!
อวิ๋นเจิงตอกกลับอย่างไม่เกรงใจ “เจ้าควรคิดเถิดว่าจะทำอย่างไรให้ฮ่องเต้พอพระทัย กษัตริย์เป็นหลักของขุนนาง บิดาเป็นหลักของบุตร จุ๊ จุ๊ ฮ่องเต้ไม่พอพระทัยเจ้าอย่างยิ่งแล้ว”
ทิ้งประโยคนี้ไว้ อวิ๋นเจิงก็เดินอย่างผึ่งผายตรงไปยังศาลาริมน้ำ
ลี่อู๋ย่างเข็นรถเข็นเข้ามาต้อนรับ เดินเคียงข้างไปพร้อมกัน แล้วยื่นมีดสั้นมาให้ “อวิ๋นเจิง อย่าทำให้มือของเจ้าเปื้อนเลือดเลย ไม่คุ้มหรอก”
อวิ๋นเจิงรับมีดสั้นมาเก็บไว้อย่างยิ้มแย้ม “ข้าเพียงแค่ขู่เขาเท่านั้น ให้เขาขายหน้า เรื่องที่ทำให้คนอื่นจับผิดได้ ข้าไม่ทำเด็ดขาด”
การลงมือสังหารต่อหน้าธารกำนัล ด้วยความฉลาดของนาง จะทิ้งหลักฐานมัดตัวเช่นนั้นไว้ได้อย่างไร?