ตอนที่ 15 นางกราดยิงไม่เลือกหน้า ช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก

⬢⬢⬢

ตอนที่ 15 นางกราดยิงไม่เลือกหน้า ช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก

อวิ๋นเจิงไม่มีวันลืมเลือน ชาติก่อนจวนผิงซีโหวคอยกดขี่นางมาโดยตลอด ชื่อของนางไม่เคยได้ถูกจารึกลงในทำเนียบตระกูล

ก่อนสิ้นใจ เจียงเหวินโจวโอบกอดเยี่ยอี๋เจินพลางกล่าวว่า “บุตรีพ่อค้าที่เต็มไปด้วยกลิ่นสาบเงินสาบทองเช่นเจ้า มีค่าพอจะขึ้นทำเนียบตระกูลโหวของข้าหรือ?”

ความเย่อหยิ่งที่มองลงมาจากที่สูงเช่นนั้นชวนให้สะอิดสะเอียนยิ่งนัก

นางมิได้ปรารถนาจะขึ้นทำเนียบตระกูลโหว ทว่าความอัปยศและความโกรธแค้นอันรุนแรงนั้นทำให้นางจดจำไว้ในใจ

คนพวกนี้รังเกียจว่าตระกูลหยุนเต็มไปด้วยกลิ่นสาบเงินสาบทอง แต่กลับใช้เงินของตระกูลหยุน เหตุใดจึงไม่รังเกียจว่าเงินนั้นสกปรกเล่า?

ยกชามขึ้นกินเนื้อ วางตะเกียบลงกลับด่าทอแม่ เป็นกลุ่มสุนัขที่กินคนไม่คายกระดูก

“ไม่ขึ้นก็ไม่ขึ้น พวกท่านจวนโหวอย่าได้มาอ้อนวอนให้ข้าขึ้นเชียว ข้าจะดูแคลนพวกท่านเอาได้”

คำพูดนี้ช่างน่าโมโหเสียจริง ฮูหยินโหวโกรธแค้นจนกัดฟันกรอด “เจ้าฝันไปเถิด”