กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
⬢⬢⬢
ตอนที่ 8 เขามาแล้ว! จงสั่นสะท้านเสีย!
กลุ่มคนจำนวนหนึ่งกำลังห้อมล้อมบุรุษบนรถเข็นยืนอยู่ที่หน้าประตู
บุรุษบนรถเข็นสวมชุดดำดุจหมึก ปิ่นหยกมัดรวบผม ใบหน้าดุจหยกขาว นัยน์ตาสีดำล้ำลึกและคมกริบ ดูสูงส่งเย็นชา ทว่าแฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขามของผู้มีอำนาจ
จิ่วเชียนสุ่ย! ทุกคนสูดลมหายใจเข้าลึก ต่างพากันคุกเข่าลงกับพื้น
“คารวะท่านอ๋องรุ่ยชิน พันปี พันปี พันพันปี”
ลี่อู๋ย่างกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ณ ที่ที่สายตาของเขาผ่านไป เหล่าขุนนางต่างก้มหน้าไม่กล้าสบตาเขา ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
นี่คือยมราชเดินดิน อุปนิสัยหม่นหมอง อารมณ์แปรปรวน ลงมือแต่ละครั้งดุจสายฟ้าฟาด หากไม่ตายก็ต้องพิการ
ท่ามกลางฝูงชน เด็กสาวชุดแดงผู้นั้นดูโดดเด่นไม่เหมือนใคร นางงดงามมาก งดงามอย่างเปิดเผยและเฉิดฉาย ราวดอกโบตั๋นที่กำลังเบ่งบาน โฉมงามล่มเมือง
ทว่าสิ่งที่พิเศษที่สุดคือดวงตาคู่นั้นที่ใสกระจ่างดุจน้ำพุบนภูเขา สะอาดสะอ้าน ไม่มีความหวาดกลัวและไม่ประจบสอพลอ มีเพียง... ความถวิลหา?