กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
พอพี่เฉินได้ยินก็ตาเบิกกว้าง อดกลั้นไม่ไหว ฟาดฝ่ามือใส่อีกครั้ง
เฉินเสี่ยวหงมึนงงไปทันที
เธอกุมแก้ม พูดด้วยสีหน้าน้อยใจว่า “พี่ ตีฉันทำไมล่ะ?”
พี่เฉินเดือดดาลสุดจะทน “รีบเก็บข้าวของแล้วไสหัวไปเลย เห็นหน้าแกแล้วฉันปวดหัวจริง ๆ อุตส่าห์หางานให้ แกก็ไม่ตั้งใจทำ ยังคิดจะเป็นผู้จัดการร้าน ให้ฉันไปเรียกร้องความเป็นธรรมกับเขาอีก แกไม่เห็นหรอกว่าเมื่อกี้ฉันแทบไม่มีหน้าจะมองใคร พอได้ยินเรื่องที่แกทำ ฉันยังอยากเอาหัวโขกกำแพงเลย!”