กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ว่านชิงยิ้มบาง พลางมองเธอ “ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ เธอรู้ตัวไหมว่าสิ่งที่เธอทำมันทำร้ายคนคนหนึ่งอย่างหนัก ถ้าเธอรู้ตัว เธอก็ควรไปขอโทษเธอคนนั้น แต่น่าเสียดาย ตั้งแต่ต้นจนจบ ฉันไม่เพียงไม่เห็นความสำนึกผิดของเธอ เธอยังแสดงความเป็นศัตรูกับเธออีก”
“คนเราทำผิดไม่ใช่เรื่องน่ากลัว ที่น่ากลัวคือรู้ทั้งรู้ว่าตัวเองผิด แต่ยังไม่รู้จักสำนึก นั่นแหละคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด!”
“เพราะแบบนี้ นี่คือเหตุผลหลักที่ฉันตัดสินใจไล่เธอออก”
“เธอเข้าใจไหม”
ว่านชิงเก็บรอยยิ้ม สีหน้าไม่มีความรู้สึกใด ๆ หลงเหลืออยู่เลย
เฉินเสี่ยวหงอ้าปากค้าง มองหลี่ชิวฮวา สีหน้าไม่อยากจะเชื่อ