เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หวังหย่งเอ๋อเห็นว่านชิงทำหน้าจริงจัง ก็ยิ้มแล้วพูดว่า “จริง ๆ แล้วก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรหรอก ก็แค่ลูกสองคนของฉัน เยี่ยนเอ๋อร์กำลังเรียนอยู่ ถ้าฉันย้ายมา ลูกจะมาเรียนที่นี่ ไม่รู้ว่าจะเข้าเรียนง่ายไหม”
ว่านชิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “เข้าเรียนง่ายค่ะ อีกเดือนกว่าก็ปิดเทอมฤดูร้อนแล้ว พอถึงปิดเทอม เธอก็รับพวกเขามาได้เลย ตอนนั้นอาโจวเฉิงก็มาด้วยได้ เธอมาที่นี่ก่อน เริ่มทำไปก่อน สร้างพื้นฐานให้แน่น พอพวกเขามา ทุกอย่างก็จะเรียบร้อยเอง”
“ส่วนเรื่องเรียนของโจวเยี่ยน ฉันช่วยจัดการให้ พอถึงฤดูใบไม้ร่วง เธอจะขึ้นชั้นไหน”
“ชั้นสอง”
หวังหย่งเอ๋อพูดอย่างดีใจ
“ว่านชิง เธอจัดการได้จริง ๆ เหรอ ถ้างั้นก็ดีจริง ๆ ป้าไม่รู้จะขอบคุณเธอยังไงดี”
ว่านชิงยิ้ม “ป้าหย่งเอ๋อ เพราะฉันกับแม่เคยผ่านเรื่องบางอย่างมา คนบางคนถึงจะเป็นญาติ แต่ใจก็เลวมาก คนที่เราเต็มใจช่วยต้องเป็นคนใจดีและซื่อสัตย์ ต่อไปเราจะทำเรื่องใหญ่ คนรอบข้างต้องภักดีต่อกัน จึงจะไว้ใจกันได้ และพากันไปได้โดยไม่ลังเล ฉันกับแม่กำลังคัดเลือกหุ้นส่วนในอนาคต ดังนั้นป้า เราเลือกพาป้าออกมา จึงต้องมีเหตุผล ป้าเข้าใจความหมายของฉันใช่ไหม”
หลิวชุ่ยอยู่ข้าง ๆ ใจเต้นตึกตัก
เธอได้เห็นนิสัยตรง ๆ ของว่านชิงอีกครั้ง