เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
พอว่านชิงพูดจบ น้องชายของป้าเฉิงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองพี่สาวของตัวเอง
“พี่ เธอให้พวกพี่เท่าไร?”
ว่านชิงประหลาดใจเล็กน้อย “ป้าเฉิง พวกป้าไม่ได้บอกเขาเหรอคะ?”
เฉิงอิงจึงพูดขึ้น “เขาเพิ่งมาได้สักครู่ พวกเรายังไม่ได้บอกเขาเลยค่ะ ยังไงก็เป็นยายของฉัน พวกเราไม่สะดวกจะพูดอะไร ก็เลยให้แม่คุยกับพวกเขาก่อน”
ว่านชิงพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้น พี่เฉิงอิง บอกเขาไปเถอะค่ะ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก ควรเป็นยังไงก็เป็นอย่างนั้น”
ตอนนี้ลุงเฉิงก็มีท่าทีชัดเจนแล้ว
เขามองน้องเมียด้วยสีหน้าเย็นชา “เสี่ยวอิง บอกเขาไปเลย!”
“ผมตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าน้าของเธอจะให้เงินเท่าไร ผมก็ไม่มีทางขายบ้านนี้ให้เขา บ้านนี้ถึงจะอยู่ในชื่อแม่ของเธอ แต่ตอนนั้นผมเป็นคนออกเงินซื้อ นี่คือบ้านของผมกับแม่ของเธอ จะจัดการยังไงเป็นเรื่องของผมกับแม่ของเธอ พี่น้องแท้ ๆ ของผมเอง ผมยังไล่ไปหมดแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนอื่นที่คิดจะฉวยโอกาสตอนไฟไหม้บ้าน!”
พอน้องชายของป้าเฉิงได้ยิน สีหน้าก็ซีดลงเล็กน้อย “พี่สาว ความหมายของพี่เขยคือ ถ้าเด็กคนนี้ให้เงินน้อยกว่าผม เขาก็ไม่ขายให้ผม ใช่ไหม?”
ป้าเฉิงยังไม่ทันพูด ลุงเฉิงก็พยักหน้า “ใช่ แกพูดถูก!”