กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังจากกินข้าวเสร็จ ว่านชิงกับว่านหลินก็ไปโรงเรียน
ว่านชิวอวิ๋นเองก็อยู่ต่อไม่ได้นานนัก เกิดที่ร้านอาหารมีลูกค้ามากขึ้นมา หลี่เสียอยู่คนเดียวคงจะรับมือไม่ไหว
นั่งอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็กลับไป
หลิวชุ่ยพาหวังหย่งเอ๋อไปนอน เมื่อคืนเธอก็นอนไม่ค่อยดี เช้านี้ยังรีบเดินทางมาตลอดทาง ต้องเหนื่อยมากแน่ ๆ
พอเข้าไปในห้อง หวังหย่งเอ๋อก็มองตู้กับโทรทัศน์ที่อยู่ภายในห้อง ห้องถูกหลิวชุ่ยจัดเก็บจนสะอาดเอี่ยม พื้นก็สะอาดหมดจด
หวังหย่งเอ๋ออิจฉาจนแทบจะทนไม่ไหว
นี่สิถึงจะเรียกว่าชีวิตคน!
หลิวชุ่ยบอกให้เธอขึ้นเตียงเตา แต่เธอกลับไม่กล้าถอดรองเท้า เธอมองรองเท้าผ้าปากกว้างของตัวเอง นิ้วเท้าขยับไปมาอย่างกระสับกระส่ายอยู่ในรองเท้า