กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ว่านหลินไม่ใช่เด็กเล็ก ๆ อีกแล้ว เขารู้แล้วว่าผู้ชายกับผู้หญิงแตกต่างกันอย่างไร
เขาหน้าแดงและลังเลอยู่นานกว่าจะพูดว่า “พี่ครับ ผมรู้สึกอายที่จะพูดอยู่บ้าง แต่ผมคิดว่าอาเขยพูดแบบนั้นไม่ดีเลย ดังนั้นผมจึงตัดสินใจบอกพี่”
ว่านชิงพยักหน้าและให้กำลังใจเขา “ใช่แล้ว ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร เธอก็ควรบอกคนในครอบครัว เรื่องนั้นถูกหรือผิด พวกเราจะช่วยตัดสินเอง”
“พี่ครับ! เมื่อคืนอาเขยถามผม เขาถามผมว่า ผิวของแม่ขาวมากไหม แล้วตรงนี้ใหญ่หรือเปล่า”
ว่านหลินพูดพลางตบหน้าอกตัวเองเบา ๆ
หลังได้ฟัง ว่านชิงก็ตาค้างอ้าปากหวอ เปลวไฟในใจพลันลุกโชนขึ้นมา