ตอนที่ 118 ว่านชิงโมโห

ว่านชิงหันไปมองว่านหลิน “เสี่ยวหลิน อยากกินแผ่นแป้งตุ๋นที่ยายกับพี่สาวลูกพี่ลูกน้องกินเหลือไหม”

ว่านหลินแสยะปากส่ายหน้าแรง ๆ

ว่านชิงหันไปมองแม่อีกครั้ง “แม่จะให้พวกเรากินข้าวที่พวกเขากินเหลือเหรอ”

หลิวชุ่ยส่ายหน้าอย่างยากลำบาก เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าควรพูดอะไรแล้ว

ว่านชิงเร่งว่านหลิน “ได้ยินไหม ยังยืนทื่อทำอะไรอยู่ รีบไปซื้ออาหารเช้าสิ”

พอว่านหลินได้ยินดังนั้นก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที เขาหันหลังเดินออกจากประตูไป

เมื่อชุยหลานฮวาเห็นว่านหลินออกไปแล้วก็พูดอย่างโมโห “ชุ่ย แกนี่ช่างสิ้นเปลืองธัญพืชจริง ๆ ถ้าให้ภูเขาทองคำแกสักลูก แกก็คงผลาญจนหมดอยู่ดี”

ว่านชิงทนฟังต่อไปไม่ไหว จึงหัวเราะร่าออกมาด้วยความโมโห