กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ขณะที่ว่านชิงจำคนที่ถามได้ คนคนนั้นก็หันกลับมาและเห็นเงาของเธอเช่นกัน
แม้จะเป็นเพียงการมองผ่าน ๆ แต่ก็จำได้ทันทีที่เห็น
“ว่านชิง!”
หลิวเหวินถิงเผยสีหน้าดีใจ “ในที่สุดฉันก็หาที่อยู่ของเธอเจอ!”
“ก่อนหน้านี้ฉันได้ยินพ่อกับแม่บอกว่าพวกเธออยู่ที่ตำบลนี้ วันนี้ช่วงบ่ายฉันก็มาถึงที่นี่แล้ว ถามไปทั่วจนคิดว่าคืนนี้คงไม่มีที่ไปแล้วเสียอีก ในที่สุดก็ถามจนรู้ที่อยู่จนได้!”
ว่านชิงไม่มีท่าทีต้อนรับแม้แต่น้อย เพียงพูดเรียบ ๆ ว่า “เธอยืนรออยู่ตรงนี้ก่อน ฉันจะกลับไปบอกแม่”
พูดจบเธอก็ไม่สนใจว่าหลิวเหวินถิงจะตามมาหรือไม่ เดินเข้าไปในตรอกแล้วเคาะประตู
หลิวชุ่ยเดินมาเปิดประตู