กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เดิมทีว่านชิงตั้งใจจะค้างคืนที่บ้านอา แต่หลังจากเห็นสภาพความเป็นอยู่ของบ้านแล้ว เธอก็ลุกขึ้นเตรียมตัวกลับตั้งแต่บ่ายสามกว่า
ข้าวสารที่บ้านอาหมดแล้ว เดิมทีก็ซื้อมาไม่มาก วันนี้เอาข้าวที่มีทั้งหมดไปหุงเป็นข้าวสวยจนหมด
พอได้ยินว่าพี่น้องว่านชิงกำลังจะกลับ ต้ายากับเอ้อร์ยาคนหนึ่งดึงแขนว่านหลิน ส่วนอีกคนกอดแขนว่านชิงไว้ ร้องไห้ไม่ยอมให้ทั้งสองคนไป
ดวงตาของว่านชิวอวิ๋นเองก็มีน้ำตาคลอ “เสี่ยวชิง รอให้ฟ้ามืดกว่านี้ค่อยกลับไม่ได้เหรอ ตอนกลางคืนพวกเรานอนเบียดกันหน่อยก็นอนได้”