กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ว่านชิวอวิ๋นรีบเข้าไปปลอบเด็กทั้งสองคน ในใจรู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง ปกติเด็กสองคนนี้เชื่อฟังดีมาก ทำไมวันนี้ถึงจู่ ๆ ไม่ยอมฟังขึ้นมา
ว่านชิงลูบเสื้อผ้าแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เถ้าแก่ เสื้อผ้าพวกนี้ฉันตั้งใจจะซื้อให้จริง ๆ เอาไปให้น้องสาวสองคนใส่ แล้วฉันยังเอาเสื้อบุผ้าสองชุดนั้นด้วย เถ้าแก่คิดราคาที่เหมาะสมมา ถ้าได้ฉันจะเอาทั้งหมด”
เถ้าแก่เห็นแล้วก็รู้สึกว่า เด็กสาวคนนี้ดูอายุไม่มาก แต่น้ำเสียงกลับคล่องแคล่วราวกับคนมีประสบการณ์
เขารีบหยิบเสื้อบุผ้าลายดอกเล็ก ๆ สองชุดที่ว่านชิงชี้มาให้ ว่านชิงลูบดูแล้วถามราคาเถ้าแก่
“เสื้อบุผ้าราคาสูงขึ้นทุกวัน ชุดละยี่สิบหยวน”
ว่านชิงชี้ไปที่เสื้อไหมพรมด้านข้างอีกครั้ง และรู้ว่าชุดหนึ่งราคา 10 หยวน