กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เสี่ยวชิง ไม่ได้เจอกันนานเลย! เธอสูงขึ้นแล้ว! แถมยังสวยขึ้นด้วย!”
ว่านชิวอวิ๋นมองว่านชิงที่กำลังเข้ามาใกล้เธอขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยสีหน้าปลื้มใจ
“เสี่ยวชิง เห็นเธอใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นได้ดี ฉันก็วางใจแล้ว!”
แต่แล้วว่านชิวอวิ๋นก็พบว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลขึ้นเรื่อย ๆ เพราะว่านชิงกำลังเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที!
เธอควรจะลอยจากไปไม่ใช่เหรอ?
แล้วทำไมถึงเดินเข้ามาล่ะ?
ว่านชิวอวิ๋นรีบกอดลูกทั้งสองคนไว้ แล้วตะโกนใส่ว่านชิงว่า “เสี่ยวชิง เธอไม่ต้องเข้ามาแล้ว ฉันเข้าใจแล้ว เธอใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นได้ดี! แค่นี้ก็พอแล้ว!”
เธอไม่ได้คิดจะพาลูก ๆ ไปหาพี่สองกับเสี่ยวชิง
ยิ่งว่านชิงเดินเข้าไปใกล้ เธอก็ยิ่งพบว่าอาน้อยมีท่าทีแปลก ๆ
ทำไมอาน้อยถึงมองเธอด้วยแววตาหวาดกลัวเต็มที่?