030

บทที่ 30 ยุคแห่งความอดอยากกำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว!

“แป้งใหม่เหล่านี้มีคุณภาพดีเยี่ยม ถึงขั้นมีกลิ่นหอมหวานบางอย่างที่ยากจะบรรยาย...”

ในเวลานี้ หลินเคอกินขนมปังแผ่นไปพลาง นึกทบทวนคำพูดของคามูลเมื่อวานอย่างครุ่นคิด

เมื่อเทียบกับขนมปังในอดีตที่แข็งราวกับแผ่นกระเบื้อง ขนมปังของวันนี้กลับนุ่มและยืดหยุ่น เมื่อกัดเข้าไปยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมของข้าวสาลีที่ติดหวานเล็กน้อยในลำคอ

หลินเคอเหลือบมองอาหลุน ผู้ติดตามที่ยืนอยู่ข้างกาย สีหน้าของอีกฝ่ายซึ่งเดิมดูหม่นหมองเล็กน้อยเพราะความเหนื่อยล้าและความหิวโหย เวลานี้กลับสดใสขึ้นมาก

เห็นได้ชัดว่าอาหารของเหล่าผู้ติดตามก็ดีขึ้นเช่นกัน!

เขามองอาหลุนนำขนมปังแผ่นมาเติมลงในจานอีกหลายชิ้น แววตามีรอยยิ้มเจืออยู่เล็กน้อย

หลินเคอไม่ได้พูดอะไร เพียงพยักหน้าเบา ๆ เป็นสัญญาณ