015

บทที่ 15 ไคโร! บทใหม่!

เมื่อหลินเคอกับเทพแห่งทะเลทรายและแม่น้ำไนล์มาถึงพระราชวัง ภายในพระราชวังเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าที่สะท้อนก้องไปตามทางเดินขณะทั้งสองเดินไปข้างหน้า

เมื่อรอบด้านไร้ผู้คน เทพแห่งทะเลทรายและแม่น้ำไนล์ก็หยุดฝีเท้า ก่อนเอ่ยเรียกเบา ๆ

“เสด็จพี่ใหญ่”

หลินเคอหยุดตามไปด้วย เขาหันกลับมามองร่างตรงหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า แม้น้ำเสียงจะยังคงเรียบเฉย แต่แววตากลับอ่อนโยนขึ้นมาก

“ตั้งแต่วินาทีที่เจ้าปรากฏตัว ข้าก็รู้สึกได้แล้วว่าเป็นเจ้า รามเสส”

รามเสสพยักหน้า ก่อนกล่าวเสียงต่ำ

“ใช่ ข้าเองก็รู้สึกได้เช่นกัน เสด็จพี่ใหญ่ ข้ารู้ว่าพระองค์เป็นผู้มอบพลังเทพให้แก่ข้า”

หลินเคอพยักหน้า คนตรงหน้าไม่ใช่พระอนุชาผู้ไร้เดียงสาและยังไม่เคยผ่านโลกกว้างอีกต่อไป แต่เป็นเทพเจ้าผู้หยั่งรู้สรรพสิ่งแล้ว

“เพียงแต่มีเรื่องหนึ่งที่ข้าไม่เข้าใจ แม้ข้าจะขึ้นเป็นเทพแล้ว แต่กลับยังไม่อาจสัมผัสถึงดวงวิญญาณของพระบิดาและพระมารดาในปรโลกได้”