0242

⬢⬢⬢

ตอนที่ 242 ใบไม้บังตา ไร้ร่องรอยให้พบเห็น!

“ฮ่าๆ ข้าไม่เสียเวลาอยู่กับพวกเจ้าแล้ว นี่คือโอกาสเดียวของพวกเจ้า ในเมื่อพวกเจ้าไม่รู้จักรักษาไว้ ก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ”

“อะไรกัน พวกเจ้าสองคนยังไม่ยอมจำนน ยังมีความคิดอื่นอยู่อีกหรือ ข้าขอเตือนให้พวกเจ้าตัดใจเสียเถอะ ไม่มีใครมาช่วยพวกเจ้าหรอก”

“ณ ตอนนี้พวกเจ้ายอมให้ความร่วมมือกับข้าแต่โดยดี ยังพอเหลือศพสมบูรณ์ไว้ให้ได้ หากไม่ให้ความร่วมมือ ก็อย่าหาว่าข้าไร้ความปรานี”

เจ็บแล้วต้องจำ ทว่าพวกเขาทั้งสองคนกลับลืมเลือนหลักเหตุผลข้อนี้ไปเสียสิ้น!

ลืมเลือนสถานการณ์นี้ไป ไม่เข้าใจถึงความจริงข้อนี้ ทั้งที่มีโอกาสหลบหนี ทั้งที่มีโอกาสหนีไปจากที่เกิดเหตุ แต่กลับผลักไสโอกาสนี้ออกไปโดยตรง