กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 291 ความเห็น
หลังจากเว่ยหมิงยวนนำกองทัพเข้าเมือง ก็จับจ้องมองเหล่าราษฎรที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างขยันขันแข็งเงียบ ๆ
ร่างกายของคนเหล่านั้นผอมแห้งราวกับกิ่งไม้ ทว่าในดวงตากลับมีประกายแสงประหนึ่งมองเห็นความหวังที่จะมีชีวิตรอด สภาพจิตวิญญาณของทั้งคนแปรเปลี่ยนไป
เว่ยหลิงเห็นท่านพ่อก็ยืนตรงคารวะอย่างว่าง่าย
เว่ยซีอินกับเว่ยหลี่ออกมาพร้อมกับเขา มารออยู่ที่นี่โดยเฉพาะ “ช่วงนี้ลำบากท่านอาสามแล้ว เป็นความผิดของพวกผู้เยาว์เอง” พวกเธอกินดีอยู่ดีในเมือง ทว่าท่านอาสามกลับต้องนำกองทัพนอนกลางดินกินกลางทราย
สายตาของเว่ยหมิงยวนกวาดมองทั้งสองคน “พวกเธอไม่ต้องเกรงใจ เสบียงพร้อมสรรพ มีกินมีดื่ม จะนับเป็นความลำบากอันใดได้”
สองพี่น้องตอบรับ “ท่านอาสามกล่าวถูกต้องยิ่ง”