เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 263 สยบจงซาน (13)
ม่านราตรีโรยตัวลงมา
ทิวทัศน์รอบด้านเริ่มเลือนราง
ณ ค่ายพักนอกเมืองอำเภอจงเหริน
นับตั้งแต่วันก่อนที่อาจารย์หูเสนอแผนการอันเลวร้ายให้แก่ฝ่าบาท เสบียงอาหารวันละหนึ่งมื้อของค่ายพักนอกเมือง นอกจากถั่วเหลืองหนึ่งกำมือแล้ว ในที่สุดก็มีธัญพืชเก่าปนมาบ้าง
แม้จะไม่มาก เพียงแค่ครึ่งชามเล็ก ทว่าก็ดีกว่าอาหารการกินก่อนหน้านี้มากโข
เหล่าทหารไม่รู้ความจริง ต่างเข้าแถวรับอาหารเสร็จก็นั่งลงกับพื้น สวาปามอาหารในชามอย่างตะกละตะกลาม ไม่อยากให้สูญเปล่าแม้แต่เมล็ดเดียว
สิงสือยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกทรมานใจ จู่ ๆ ก็หมดความอยากอาหาร เขายกส่วนของตนเองให้แก่ทหารชั้นล่าง แล้วรีบเดินออกจากค่ายพักไป
การมีชีวิตรอดช่างยากเย็น แม้แต่ทหารของเขาจะรอดไปได้อีกนานเพียงใด เขาก็ไม่อาจรับประกันได้