ตอนที่ 124 ปลดปม

ตอนที่ 124 ปลดปม

เว่ยซีอินหลับยาวจนฟ้าสาง

เมื่อเห็นด้านนอกสว่างจ้า นางก็รีบลุกจากเตียง สวมเสื้อผ้าลวก ๆ แล้วถามหนิงซวงว่า “ข้างนอกยามใดแล้ว เหตุใดไม่ปลุกฉัน”

ในฐานะผู้เยาว์ ย่อมต้องไปเฝ้าศพ นอกจากบรรดาลูกพี่ลูกน้องที่ขนธัญพืชแล้วยังไม่กลับ คนอื่นล้วนอยู่กันครบ แต่กลับมีเพียงนางที่นอนจนฟ้าสาง

เสียมารยาทเกินไปแล้ว

หนิงซวงรีบกล่าว “คุณหนูอย่าร้อนใจ ตอนนี้เพิ่งยามเหม่า ยังเช้าอยู่ เจ้าตระกูลกล่าวว่า คืนแรกของการเฝ้าศพไม่จำเป็นต้องให้สตรีในเรือนอยู่ ทุกคนค่อยไปตอนกลางวัน”

สายสี่ตอนนี้เหลือเพียงเว่ยกู่ชิววัยห้าขวบ เด็กยังเล็กเกินไป เกรงว่าจะอดทนไม่ไหว คืนแรกจึงมีบรรดาท่านลุงรุ่นอักษรหมิงอยู่เฝ้าทางนั้น

เว่ยซีอินประหลาดใจเล็กน้อย “เพิ่งยามเหม่า? ฟ้าสว่างเร็วเพียงนี้?”

“คุณหนูลืมแล้วหรือ ใกล้เข้าฤดูร้อนแล้ว” หนิงซวงคิดในใจว่า คุณหนูคงหลับจนเลอะเลือน