ตอนที่ 58 ขอพึ่งพิง

ตอนที่ 58 ขอพึ่งพิง

อากาศหนาวเย็นยิ่งขึ้น เพียงผ่านไปอีกไม่กี่วัน อุณหภูมิก็ลดต่ำลงถึงลบยี่สิบกว่าระดับแล้ว

นอกเรือนขาวโพลนไปทั่ว นอกจากผู้คนที่ยังฝ่าลมหนาวหิมะทำงานแล้ว คนส่วนใหญ่ต่างเก็บตัวอยู่ในบ้านไม่ออกไปไหนอีก

ชาวบ้านที่หนีออกมาจากประตูเมืองฝั่งตะวันออก หลังหลบหนีรอนแรมมาหลายวัน ในที่สุดก็มาถึงอู้เป่าราวกับเก้าตายหนึ่งรอด เมื่อเห็นสะพานชักตรงหน้าค่อย ๆ ลดลง ทุกคนก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ร้องไห้ออกมาตรงนั้น

สมาชิกตระกูลจากโถงหมิงจิ้งรีบมาถึง หลังตรวจสอบแล้วจึงพาพวกเขาไปจัดที่พัก

ผู้ที่เดิมคิดว่าญาติพี่น้องตายไปแล้ว ต่างเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนจะโผเข้ากอดกันและร้องไห้จนขาดใจ

หลายวันนี้เว่ยซีอินพักอยู่ในเรือนหลัก คอยพูดคุยเป็นเพื่อนคลายเหงาให้ปู่

อู๋ป๋อคอยกำกับการต้มยาเป็นการส่วนตัวทุกวัน พวกเขานำสมุนไพรกลับมาไม่น้อย บัดนี้ร้านขายสมุนไพรมีคนเฝ้าอยู่ สมาชิกตระกูลจึงไปหยิบยาตามใบสั่งได้เอง