ตอนที่ 47 ปล่อยตัว

ตอนที่ 47 ปล่อยตัว

นี่คือการหยามเหยียดอย่างโจ่งแจ้ง

เด็กสาวทั้งอับอายและโกรธแค้น นับแต่เกิดมา นางไม่เคยถูกด่าทอเช่นนี้มาก่อน

ความโกรธ ความอับอาย ความหวาดกลัว และความตื่นตระหนก พันเกี่ยวกันจนทำให้นางสูญเสียสติชั่วขณะ นางจ้องเว่ยซีอิน กำลังจะด่าออกมา เวิงจู่แห่งจงซานก็เอ่ยห้ามไว้ได้ทันท่วงที

ตอนนี้ตกอยู่ในสภาพให้ผู้อื่นเชือดเฉือนตามใจ ยิ่งไม่อาจใช้วาจายั่วโมโหผู้อื่นอีก

แม้แต่ผู้ติดตามเหล่านั้นยังเข้าใจหลักการนี้ แต่กลับมีคนบางคนไม่เข้าใจ

องค์หญิงกล่าวเสียงนุ่มนวลว่า “เป็นความผิดของฉันกับพี่สาวลูกพี่ลูกน้อง คุณหนูมีน้ำใจให้อาหาร ไม่ควรเลือกมาก”

เว่ยซีอินเลิกคิ้วเล็กน้อย องค์หญิงผู้นี้เป็นคนฉลาดจริง