กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทว่าผ่านไปเนิ่นนาน จักรพรรดิเซิ่งเต๋อนอกจากคำว่า “เจ้า” แล้ว ก็พูดอะไรกันไม่ออกอีกเลย
เมื่อเห็นเขาเป็นเช่นนี้ พระสนมเสียนเจิ้งรู้สึกเพียงสะใจในอกยิ่งนัก
“ฝ่าบาท ชาติหน้าไปกลับชาติมาเกิด จำไว้ว่าจงไปเกิดในเดรัจฉานภูมิ ที่นั่นเหมาะกับท่านมากกว่า!”
นี่เป็นประโยคสุดท้ายที่พระสนมเสียนเจิ้งเอ่ยกับจักรพรรดิเซิ่งเต๋อ
พูดจบ นางก็พยักหน้าให้ทั้งสามคนเล็กน้อย “ข้าขอตัวออกไปก่อน”
ต่อมา ไป๋หานจึงเอ่ยถามคู่สามีภรรยาเผยจือซั่วว่า “พวกเจ้า ต้องการให้ข้าหลบไปก่อนหรือไม่”
เพลานี้เหมาะเจาะยิ่งนักที่จะคิดบัญชีแค้นทั้งหมด!
เผยจือซั่วกับเถาหวั่งซูสบตากันคราหนึ่ง ต่างก็ส่ายหน้าพร้อมกัน
พวกเขาไม่มีอะไรกันจะเอ่ยกับของพรรค์นี้
อย่างไรเสีย นอกจากจะเปลืองน้ำลายแล้ว ก็หามีความหมายอันใดไม่