เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สิ้นเสียงพูด จักรพรรดิเซิ่งเต๋อก็โบกพระหัตถ์ “พวกเจ้าออกไปก่อน เรามีเรื่องต้องจัดการ”
ช่างโกรธจนเลอะเลือนนัก เหตุใดจึงลืมไปได้ว่าคนกลุ่มนี้ยังอยู่
อีกด้านหนึ่ง เมื่อได้ยินคำพูดของจักรพรรดิเซิ่งเต๋อ หัวใจของอ๋องรุ่ยก็กระตุกวูบ สายตาที่มองไปยังเสด็จพ่อของเขากลับเต็มไปด้วยความกดดันโดยไม่รู้ตัว
“องค์รัชทายาทกล่าวได้ถูกต้อง วันมงคลเช่นนี้ ทุกคนมีความสุขกันไม่ใช่หรือ? เสด็จพ่อจะทำลายความสำราญของทุกคนไปไย?”
เสือที่ถูกถอนเขี้ยวเล็บไปแล้ว มีอะไรกันที่กลืนไม่ลงกัน
ส่วนเผยจือซั่วกลับทำท่าทางไม่รู้เรื่องรู้ราว ชำเลืองมองเผยฉือแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองจักรพรรดิเซิ่งเต๋อ:
“ฝ่าบาท หรือว่าเป็นฮองเฮาและเผยฉือที่ทำให้พระองค์พิโรธ? เช่นนั้นรอให้งานเลี้ยงล้างสามวันจบลง แล้วค่อยสั่งสอนพวกเขาดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”