กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เผยจือซั่วเหลือบมองเถาหวั่งซู ยิ้มเจื่อนพลางกล่าวว่า “เช่นนั้นต้องขอบใจอาจิ่งของพวกเราจริง ๆ แล้ว”
“พี่เขย อย่าได้เกรงใจอาจิ่งเลย ท่านก็ดีต่อข้ามากเช่นกันขอรับ”
มอบของวิเศษดี ๆ ให้เขาตั้งมากมาย พาเขาไปขี่ม้า เล่นสนุก...
หลังอาหารเย็น เด็กน้อยหาวหวอดหนึ่งที เอ่ยลาคนทั้งสอง “พี่สาว พี่เขย ข้าขอตัวกลับไปพักผ่อนก่อนนะขอรับ”
เถาหวั่งซูยิ้มอย่างอ่อนโยน “ได้ รีบไปเถิด”
หลังจากเด็กน้อยจากไปด้วยความเบิกบาน ภายในตำหนักก็เหลือเพียงคนทั้งสองอีกครั้ง
“หลังจากเจ้าแก้แค้นแล้ว คิดจะไปที่ใด”
เผยจือซั่วนั่งอยู่ตรงข้ามกับนาง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงว่างเปล่า
เถาหวั่งซูเม้มปาก “ยังมิได้ตัดสินใจแน่ชัด เจียงหนาน ไซเป่ย ล้วนเป็นไปได้ทั้งสิ้น”
ขณะกล่าว นางเงยหน้าขึ้นมองเขา