กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พระนาง หมายถึงเรื่องใดหรือเจ้าค่ะ”
เฉี่ยวอวิ๋นไม่เข้าใจ แค่ฝันไปครั้งเดียว เหตุใดจึงถึงเพียงนี้
“ต่อไปเจ้าก็จะรู้เอง”
เจียงเสวี่ยเอ่ยคำนี้ออกมาอย่างภาคภูมิใจยิ่งนัก
ได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของเฉี่ยวอวิ๋นเป็นประกายวูบหนึ่ง นางไม่ถามต่อ กลับเปลี่ยนเป็นปลอบว่า
“พระนาง ราตรีดึกมากแล้ว เพื่อองค์ชายองค์เล็ก ท่านควรพักผ่อนแต่หัวค่ำเถิดเจ้าค่ะ”
คำนี้ราวกับน้ำแข็งหนึ่งอ่างราดลงมาจากเหนือศีรษะ ดับความตื่นเต้นและความกระตือรือร้นทั้งหมดของเจียงเสวี่ยจนสิ้น
เจียงเสวี่ยเก็บรอยยิ้มที่มุมปากลง ก้มมองท้องของตน
ใต้ดวงตามีความคิดนับพันนับหมื่น สุดท้ายล้วนกลับกลายเป็นความแค้นเคือง
แค้นตนเองที่สายตาสั้นเพียงนี้!