กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถาหวั่งซูมองนาง สีหน้าจริงจัง
“แม้องค์รัชทายาทจะยืนอยู่ตรงหน้าข้า ข้าก็ต้องพูดว่า เราสองคนสนิทกันที่สุดในใต้หล้า ให้เผยจือซั่วหลบไปเสียเถิด”
“แค่ก ๆ!” ไป๋หานปิดปากไอสองครั้ง ส่งสัญญาณให้นางอย่าพูดต่อ
เถาหวั่งซูโน้มตัวเข้าไป ยิ้มหวานหยอกล้อว่า “ไป๋หาน หากเจ้าเป็นบุรุษ...”
ราวกับรู้ว่านางจะพูดอะไรกัน ไป๋หานจึงเอื้อมมือปิดปากนางอย่างเด็ดขาด
เถาหวั่งซูเพิ่งจะดิ้นรน ก็ได้ยินเสียงคำรามกัดฟันดังมาจากด้านหลัง
“เถา หวั่ง ซู!”
เถาหวั่งซู: ……
“เจ้าสองคนคุยกันไปก่อน ข้ากลับก่อน” พูดจบ ไป๋หานก็หันหลังเดินจากไป
เถาหวั่งซูมองตามหลังนางตาละห้อย หรือจะพานางไปด้วยเสียเลยดีหรือไม่