เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหตุที่มหาบัณฑิตอวี๋ไม่เอ่ยถามคนในที่เกิดเหตุ ก็เพราะเขามองออกเช่นกันว่า นั่นล้วนเป็นคนของตำหนักบูรพา
เมื่อมีองค์รัชทายาทอยู่ คำพูดของพวกเขาย่อมไม่มีความน่าเชื่อถือ
อ๋องรุ่ยหลุบตาลง “เปิ่นหวัง เปิ่นหวังเพียงเอ่ยถึงพระมารดาขึ้นมาประโยคหนึ่ง ไม่รู้ว่าไปล่วงเกินพี่สี่เข้าได้อย่างไร”
พระสนมซูหรือ
อ๋องรุ่ยเอ่ยถึงมารดาผู้ให้กำเนิด จะไปขัดหูขัดตาอ๋องตวนเรื่องอะไรกันได้
มหาบัณฑิตอวี๋คิดอย่างไรก็คิดไม่ตก
“อย่าไปฟังมันพูดเหลวไหล เป็นอ๋องรุ่ย อ๋องรุ่ยบอกว่าองค์รัชทายาท...”
อ๋องตวนกำลังพูดอย่างออกรส ทว่าพอเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าทั้งเผยจือซั่วและเผยฉือต่างจ้องมองตนด้วยสายตาล้ำลึกดั่งห้วงเหว
ถ้อยคำที่เหลือจึงติดอยู่ที่คอหอย ไม่อาจเอ่ยออกมาได้อีก
เขากลัวว่าสองคนนี้จะจับมือกัน แล้วจัดการตนเสียก่อน!