กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
มหาบัณฑิตอวี๋หันกลับไปมองเขา “ย่อมไม่ดี แต่เจ้าขัดขวางได้หรือ”
มหาบัณฑิตซ่งส่ายศีรษะ
ฮ่องเต้กับองค์รัชทายาทที่หันคมอาวุธเข้าใส่กัน ก็เฉกเช่นฟ้าจะฝน ท่านแม่จะแต่งงานใหม่ ต่อให้เซียนทองต้าหลัวจุติลงมาก็มิอาจขัดขวางได้
มหาบัณฑิตอวี๋ดึงตัวเขา ไปหาก้นกำแพงมุมหนึ่งนั่งยอง ๆ หลบอยู่ เพื่อมิให้โดนลูกหลง
“ในเมื่อขัดขวางไม่ได้ เช่นนั้นพวกเราก็พูดจาไร้สาระให้น้อยลงเถอะ”
เมื่อมองไปยังสนามรบที่เข่นฆ่ากันอย่างดุเดือด และองค์รัชทายาทผู้นำทัพออกหน้าด้วยตนเอง น้ำเสียงของมหาบัณฑิตอวี๋ก็แฝงความทอดถอนใจอยู่ไม่น้อย:
“สองปีมานี้องค์รัชทายาทช่างทำให้ผู้คนต้องมองด้วยสายตาใหม่จริง ๆ”
รวบรวมรองแม่ทัพทหารรักษาพระองค์หลายคนมาไว้ในกำมืออย่างเงียบเชียบก็แล้วไปเถิด