กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถาหวั่งซูก้มลงเก็บดาบใหญ่บนพื้น แล้วยื่นให้คนข้าง ๆ
“ถือไว้เถิด หากเจอเหตุการณ์แบบเมื่อครู่ขึ้นอีก ก็แทงเข้าไปให้เต็มแรงก็พอ”
เหม่ยเหรินฝูรับมาด้วยมือสั่นเทา “ขอบพระทัย ขอบพระทัยพระชายาองค์รัชทายาท”
“ยังมีอีกหลายเล่ม พวกเจ้าผู้ใดต้องการบ้าง”
ทุกคนหันมองกันไปมา ฮุ่ยอันกัดฟันรับมาหนึ่งเล่ม
ทางด้านนั้น เหม่ยเหรินหนิงมองบุตรสาวที่ซุกอยู่ในอ้อมอกนางกำนัล ถึงแม้ดวงตาจะหลับอยู่ แต่หยาดน้ำตาบนใบหน้าเล็ก ๆ ยังไม่แห้ง นางจึงเม้มปาก
“พระชายาองค์รัชทายาท ให้ตัวข้าสักเล่มเถิด”
แม้เถาหวั่งซูจะรังเกียจนาง แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ
อาจเพราะทางฝั่งพวกนางไม่ใช่เป้าหมายหลักของกองทัพโจร จึงมีคนมาทีละระลอก ๆ หลังจากนั้นก็ไม่มีกองทัพโจรใหม่เพิ่มเข้ามาอีก