เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทางด้านตำหนักกวนจวี พระสนมเอกต้วนบังเกิดความกลัดกลุ้มในใจ เมื่อคืนนี้นางนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน กว่าจะทนรอจนฟ้าสางได้ไม่ง่ายดาย จึงเอ่ยถามด้วยความร้อนรน:
“นอกวังมีข่าวคราวส่งมาหรือไม่”
แม่นมต้วนประคองผ้าขนหนูอุ่นไว้ในมือ “พระนางเพคะ ท่านต้องให้เวลาพวกคุณชายใหญ่บ้างเพคะ”
พระสนมเอกต้วนรับผ้าขนหนูอุ่นมา ขมวดคิ้วพลางเอ่ยอย่างจนใจ: “เป็นข้าที่ร้อนใจเกินไปเอง”
“พระนางทรงมีพระทัยเปี่ยมด้วยความรักของมารดา เรื่องนี้ไม่ว่าอย่างไรก็โทษมาถึงท่านมิได้เพคะ หากเรื่องราวเป็นจริงดั่งที่สตรีเว่ยหลานผู้นั้นกล่าว ตระกูลฉินต่างหากจึงเป็นผู้ที่สมควรตายหมื่นครั้งเพคะ”
พระสนมเอกต้วนเช็ดหน้าเสร็จ ก็โยนผ้าขนหนูลงในอ่างน้ำอย่างแรงจนหยดน้ำสาดกระเซ็น ใบหน้าปรากฏไอสังหารดุดันอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
“พวกมันตระกูลฉินจงภาวนาให้สิ่งที่เว่ยหลานกล่าวเป็นความเท็จจะดีกว่า มิเช่นนั้นแล้ว……”